त्याच वर्षी आजीने नविन शेतात एक बोअर विहिर घेतली व पंप लावला. पाणी साठवायला मोठा हौद बांधला. त्यात अमितमामाने तिला पोहायला शिकवले. पाठीला भोपळा बांधुन तो तिला त्याच्या हातावर घेई व तिला पाय मारायला शिकवे. तसे शिकवताना तिला धरताना त्याचा एक हात तिच्या छातीवरच्या बोराइतक्या गाठींवर दाबला जायचा. अस झाल की रेखाच्या अंगातुन एकच शिरशिरी जायची. कधी कधी तर आणखीनच धमाल यायची. तिच्या मांड्यामधे मामाचा आधाराला धरलेला हात यायचा. मामाच्या राकट हाताने तिला तिथे तर तिला इतक्या गुदगुल्या होत की त्या रात्री मामाच्या मांडीत बसल्यावर तिने मामाचा हात तिच्या मांड्यात ठेवला व त्याला 'तिथे' गुदगुल्या करायला लावल्या.
नंतर दोन तिन वर्षे तिला फक्त गणपतीलाच गावी जाता आले, तेही अगदी दोन दिवसासाठी. उन्हाळ्याच्या सुट्टीत तिचे बाबा सगळ्यांना घेऊन कधी सिमला कुलु मनाली, कधी दार्जीलिंग, कधी कन्याकुमारी असे जात, मग तिला आजीच्या गावाला जायला मिळालेच नाही. नंतर आले दहावीचे वर्ष, मग बारावीचे. त्यामुळे तिला गावाला मनासारख जायलाच मिळाले नाही.
खरतर गावाला नेले नाही की, तिला बाबांचा भारी राग यायचा पण त्यांनी एकदा लांबच्या सहलीला गेले की खुप मजाही यायची. गावाला न गेल्यामुळे तिला खरे चुकायला व्हायचे ते मामाच्या भुताटकीच्या गॊष्टी न ऐकायला मिळाल्यामुळेच. मग ती लायब्ररीतुन भुताच्या गोष्टीची पुस्तके घरी आणुन सपाट्याने वाचुन काढायची. पण मामाने सांगीतलेल्या वेगवेगळ्या भुताटकीच्या गोष्टी, त्यातली दुष्ट भुते, त्यांना आवरणारे व पळवुन लावणारे मांत्रिक हे मात्र तिच्या डोक्यात सदैव फेर धरुन असत.
गेल्या वर्षी तिला आईने सांगीतले की मामाचे लग्न जमले. तिला प्रचंड आश्चर्य वाटले. पण तिला आईने सांगीतले की तिची शेजारची मैत्रिण जया हिच तिची मामी होणार तेव्हा तिला खुप आनंद झाला.
मामाच लग्न गावातच दणक्यात झाल. त्यावेळी तिला खरतर गावाला खुप दिवस रहायचे होते व जयामामी बरोबर खुप गप्पा मारायच्या होत्या व मामाकडुन इतके दिवस बुडलेल्या भुताच्या गोष्टी परत ऐकायच्या होत्या. पण ते तिच बारावीच वर्ष होत म्हणुन तिला आईच ऐकुन मुंबईला दोनच दिवसात परत यायला लागले.
आता मात्र एकदाची ती बारावीची परिक्षा होताच ती हट्टाने गावाला निघाली, अगदी एकटी! व मजेत ती गावाला पोचली सुद्धा. कधी एकदा जया सॉरी, जयामामीला भेटते असे तिला झाले होते.
मामाने बाइकवर मागे तिची बॅग बांधली होती व पुढे पेट्रोल टॅंकवर तिची दुसरी पिशवी ठेवली. त्यामुळे त्याला सीटवर अगदी मागे सरकुन बसायला लागले होते. गेल्या पाच वर्षात रेखाच्या नितंबांची गोलाई अशी काही वाढली होती की नेहमीसारखे एका बाजुला तिला इतक्या सामानात बसणे शक्यच झाले नसते. इतक्या कमी जागेत बसायचे म्हणजे तिलाही बाईकवर दोन्ही बाजुला पाय टाकुन बसायला लागले. नशिब तिने पंजाबी ड्रेस घातला होता म्हणुन.
खर तर ती मामाला अगदी चिकटुन बसली होती. पण प्रत्येक खड्ड्यात तिला असे काही धक्के लागत होते की प्रत्येक वेळा तिचे गोळे मामाच्या पाठीवर चपटे होत होते. गेल्या पाच वर्षात तिच्या छातीवरची बोरे मस्त संत्र्याच्या आकाराची झाली होती.
ते गोड धक्के सहन करत ते एकदाचे घरी पोचले. आजीने दारात तिच्यावरुन भाकर तुकडा ओवाळला व तिने आजीला वाकुन नमस्कार केला व घट्ट मिठी मारली.
"कशी असा तु पोरी? बरी होती का तुजी परिक्षा? आज किती वर्षाने रहायला येतेस पोरी." तिने मान हलवत आजीच्या शेजारी उभी असलेल्या जयामामी कडे पाहिले. तिने मनाशी ठरवले होते, तिला काही झाल तरी जयामामीच बोलायच.
ती तिला पाया पडायला वाकली पण जयाने तिला घट्ट मिठी मारली,
नंतर दोन तिन वर्षे तिला फक्त गणपतीलाच गावी जाता आले, तेही अगदी दोन दिवसासाठी. उन्हाळ्याच्या सुट्टीत तिचे बाबा सगळ्यांना घेऊन कधी सिमला कुलु मनाली, कधी दार्जीलिंग, कधी कन्याकुमारी असे जात, मग तिला आजीच्या गावाला जायला मिळालेच नाही. नंतर आले दहावीचे वर्ष, मग बारावीचे. त्यामुळे तिला गावाला मनासारख जायलाच मिळाले नाही.
खरतर गावाला नेले नाही की, तिला बाबांचा भारी राग यायचा पण त्यांनी एकदा लांबच्या सहलीला गेले की खुप मजाही यायची. गावाला न गेल्यामुळे तिला खरे चुकायला व्हायचे ते मामाच्या भुताटकीच्या गॊष्टी न ऐकायला मिळाल्यामुळेच. मग ती लायब्ररीतुन भुताच्या गोष्टीची पुस्तके घरी आणुन सपाट्याने वाचुन काढायची. पण मामाने सांगीतलेल्या वेगवेगळ्या भुताटकीच्या गोष्टी, त्यातली दुष्ट भुते, त्यांना आवरणारे व पळवुन लावणारे मांत्रिक हे मात्र तिच्या डोक्यात सदैव फेर धरुन असत.
गेल्या वर्षी तिला आईने सांगीतले की मामाचे लग्न जमले. तिला प्रचंड आश्चर्य वाटले. पण तिला आईने सांगीतले की तिची शेजारची मैत्रिण जया हिच तिची मामी होणार तेव्हा तिला खुप आनंद झाला.
मामाच लग्न गावातच दणक्यात झाल. त्यावेळी तिला खरतर गावाला खुप दिवस रहायचे होते व जयामामी बरोबर खुप गप्पा मारायच्या होत्या व मामाकडुन इतके दिवस बुडलेल्या भुताच्या गोष्टी परत ऐकायच्या होत्या. पण ते तिच बारावीच वर्ष होत म्हणुन तिला आईच ऐकुन मुंबईला दोनच दिवसात परत यायला लागले.
आता मात्र एकदाची ती बारावीची परिक्षा होताच ती हट्टाने गावाला निघाली, अगदी एकटी! व मजेत ती गावाला पोचली सुद्धा. कधी एकदा जया सॉरी, जयामामीला भेटते असे तिला झाले होते.
मामाने बाइकवर मागे तिची बॅग बांधली होती व पुढे पेट्रोल टॅंकवर तिची दुसरी पिशवी ठेवली. त्यामुळे त्याला सीटवर अगदी मागे सरकुन बसायला लागले होते. गेल्या पाच वर्षात रेखाच्या नितंबांची गोलाई अशी काही वाढली होती की नेहमीसारखे एका बाजुला तिला इतक्या सामानात बसणे शक्यच झाले नसते. इतक्या कमी जागेत बसायचे म्हणजे तिलाही बाईकवर दोन्ही बाजुला पाय टाकुन बसायला लागले. नशिब तिने पंजाबी ड्रेस घातला होता म्हणुन.
खर तर ती मामाला अगदी चिकटुन बसली होती. पण प्रत्येक खड्ड्यात तिला असे काही धक्के लागत होते की प्रत्येक वेळा तिचे गोळे मामाच्या पाठीवर चपटे होत होते. गेल्या पाच वर्षात तिच्या छातीवरची बोरे मस्त संत्र्याच्या आकाराची झाली होती.
ते गोड धक्के सहन करत ते एकदाचे घरी पोचले. आजीने दारात तिच्यावरुन भाकर तुकडा ओवाळला व तिने आजीला वाकुन नमस्कार केला व घट्ट मिठी मारली.
"कशी असा तु पोरी? बरी होती का तुजी परिक्षा? आज किती वर्षाने रहायला येतेस पोरी." तिने मान हलवत आजीच्या शेजारी उभी असलेल्या जयामामी कडे पाहिले. तिने मनाशी ठरवले होते, तिला काही झाल तरी जयामामीच बोलायच.
ती तिला पाया पडायला वाकली पण जयाने तिला घट्ट मिठी मारली,
